ყაზბეგის სადგური და ხიდი თერეკზე

ისტორიული საფოსტო სადგური „ყაზბეგი“ ვლადიკავკაზიდან ტფილისამდე (თბილისამდე) მიმავალ გზაზე მესამე გაჩერებას წარმოადგენდა. იგი მთიან სოფელ სტეფანწმინდაში, მთა ყაზბეგის ძირში მდებარეობდა. საქართველოს სამხედრო გზაზე რეგულარული ექსპრეს-ფოსტის მომსახურება ოფიციალურად 1827 წელს დაწესდა. სწორედ ამ პერიოდში ჩამოყალიბდა თერთმეტი საფოსტო სადგურისგან შემდგარი ქსელი. მანამდე აქ სამხედრო რედუტი და გზისპირა საგუშაგო იდგა, რომელიც მოგზაურებს მთიელი ტომების თავდასხმებისგან იცავდა. ვლადიმერ ვლადიმერის ძე სვიატლოვსკის (1871–1927) – მოგზაურის, რომელიც 1893 წელს საქართველოს სამხედრო გზაზე მოგზაურობდა – თანახმად, „ყაზბეკის საფოსტო სადგური განთავსებული იყო დიდ, ორსართულიან ქვის შენობაში, რომელიც ძალიან დახვეწილი არქიტექტურით იყო აგებული“. ზედა სართულზე მოგზაურებისთვის განკუთვნილი ოთახები იყო; ისინი დაახლოებით 50 კაპიკი ღირდა, მაგრამ „საშინლად ჭუჭყიან“ მდგომარეობაში იყო შენახული. სვიატლოვსკის აზრით, სადგურის სამზარეულო და ბუფეტიც „კრიტიკას მიღმა“ იყო (იმ გაგებით, რომ სრულიად უიმედო იყო).