„ზაფხულის წრეები“ საზოგადოებრივი გასართობი ადგილები იყო, რომლებიც კავკასიაში 1870-იან წლებში გაჩნდა. ამ დროს ტფილისი სწრაფ ზრდას განიცდიდა, რადგან ქალაქამდე რკინიგზა აშენდა, რამაც ის კავკასიის ადმინისტრაციულ ცენტრად აქცია. ტფილისში „ზაფხულის წრეები“ ვერას მდინარის ნაპირზე მდებარეობდა — მოდური ადგილი აგარაკებისთვის, სეირნობისთვის და დასვენებისთვის.
სხვა „ზაფხულის წრეები“ს მსგავსად, ვერას საზაფხულო კლუბი, როგორც წესი, გვიან საღამოობით იხსნებოდა (დაახლოებით საღამოს 7:00 საათიდან 11:00 საათამდე), როდესაც სიცხე ჩაცხრებოდა. შეთავაზებული დასასვენებელი აქტივობები საკმაოდ მრავალფეროვანი იყო: მუსიკალური ორკესტრების (ძირითადად სამხედროების) ცოცხალი წარმოდგენები, ესტრადის შოუები, მსუბუქი თეატრის წარმოდგენები და ცეკვები (პოლკები, ვალსები და ა.შ.). იმდროინდელი გაზეთები ხშირად ახსენებდნენ ბუფეტებსა და რესტორნებს, რომლებიც კავკასიურ და ევროპულ კერძებს სთავაზობდნენ. ეს „წრეები“, როგორც წესი, კერძო საკუთრებაში იყო, თუმცა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ბაღებიც გავრცელებული იყო. „წრეებში“ შესვლა ან უფასო იყო, ან ნომინალური გადასახადი ღირდა (დაახლოებით 20 კაპიკი). XX საუკუნის დასაწყისისთვის, დასვენების ეს ფორმა გაქრა გართობის ახალი ფორმების (მაგალითად, კინოთეატრის) გაჩენის, ასევე ვერისკის რაიონის ინტენსიური განვითარების გამო. გაქრა ის ბუნებრივი გარემო, რომელმაც ეს ადგილი „ნახევრად გარეუბნულად“ და დასასვენებლად პოპულარულად აქცია. საბოლოოდ, ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, ბევრი კერძო საწარმო დაიხურა ან ნაციონალიზდა.